Harry, Fred en George

Het is alweer lang, lang geleden dat ik een blogbericht heb geschreven,
dat komt grotendeels door:
1. De zomervakantie
2. Dingen voorbereiden voor nieuw schooljaar.
3. -Na de zomervakantie- Huiswerk.
4.  en Luiheid
 Eindelijk heb ik nu dan weer inspiratie voor een nieuw onderwerp, een onderwerp dat is gekomen door de eerste les Biologie. (Het heeft dus niet met Harry Potter te maken.)
Eén week lang, moet ik deze drie kleine vriendjes opvoeden (dat houdt in: ervoor zorgen dat ze niet doodgaan).

 Het zijn meelwormen en worden later meeltorren. Laat ik ze even voorstellen:

 Dit hier is Fred, hij is de langste van de drie.

En dit is George, met het zwarte plekje op zijn rug.

En als laatste: Harry, de kleinste en de donkerste.







Af-en-toe moet ik een appelschilletje of een stukje wortel in het bakje leggen, maar eigenlijk zijn het gewoon doodsaaie beesten. En bovendien zijn ze erg goed in het spelen alsof ze dood zijn. Een paar minuten geleden bijvoorbeeld lag George nog doodstil in een hoekje (ik natuurlijk denken dat hij was gestorven), maar toen ik een nieuw stukje appel in het bakje legde, kwam hij opeens weer tot leven...
Als alles goed gaat, en ze eten elkaar niet op, moeten ze er zo uit komen te zien:

 

Als een echte Meeltor dus.

Zodra er weer iets bijzonder gebeurt met Harry, Fred en George, zal ik er metéén een berichtje van maken. 

Dit was deel 1 van HET DAGBOEK VAN DE WURMPJES

Ambulances, Brandweerwagens en Traumahelicopters....

Deze avond was het een hele drukte op de dijk langs het Noord-Hollandskanaal. Er was namelijk weer eens een brommer over het bruggetje gevlogen en in het gras beland. Dit gebeurt hier wel vaker, maar meestal staat de bestuurder zelf al snel weer op. Nu was het anders, ik zal vertellen hoe het is gegaan:

Mijn ouders en ik zaten buiten te eten in de tuin. Nou eigenlijk wilden we het eten net opscheppen, toen we een harde "KRAK!" hoorden. Mijn vader zag hoe een brommertje te hard over de brug racete, en uiteindelijk in het gras gelanceerd werd. Hij kwam hard neer, heel hard. Normaal gesproken staat de bestuurden wel weer op en loopt vloekend en tierend met zijn brommertje aan de hand naar de Eerste Hulp (die gelukkig vlakbij is). Deze keer bleef hij liggen, en mijn vader rende er op af, terwijl mijn moeder 112 belde. Ook nog een paar andere mensen uit de buurt schoten te hulp en bleven daar tot de ambulance kwam. Bij één ambulance bleef het niet. Even later kwam er nog een ambulance bij, gevolgd door een brandweerwagen. Het toppunt was toch echt de Traumahelikopter, ook al bleef me onduidelijk waarom die er bij moest zijn, zó ernstig was het nou ook weer niet, dacht ik..
De gewonde werd uiteindelijk op een brancard naar de ambulance gebracht. Volgensmij zag het er niet erg fijn uit, en ook was hij nog buiten bewustzijn. De man was dus veel te hard, zonder helm, over het bruggetje gevlogen..

Natúúrlijk heb ik foto's gemaakt, Robin Abbing was ter plaatse!

 De ambulancebroeders rennen er op af!

                                              

                             De brandweer en ambulance

 Ze schieten te hulp..

De Traumahelikopter 

                      Drukte bij de ambulance

Concert

Hoi allemaal,
Het is toch weer een flinke tijd geleden toen ik mijn laatste blogbericht heb gepost, ook al had ik nog gezegd dat ik snel weer een bericht zou schrijven... Nu, na meer dan een maand, schrijf ik hier dan eindelijk weer eens een bericht. Maar... Waar over?

Ik ben laatst met mijn ouders naar een concert van de Belgische band Zita Swoon geweest. Zita Swoon maakt eigenlijk alle soorten muziek. Blues, Funk, Folk en meer.. Bij het concert waar ik was, waren er een zangeres en een balafonist uit Burkina Faso (een republiek in West-Afrika) bij.
Op het eind, gingen verschillende vrouwen uit het publiek uit zichzelf dansen voor het podium...
Het was mijn állereerste concert, en super leuk! Zeker een aanrader dus!
Ohja, en op het eind stonden er een paar bandleden cd's te verkopen, voor mij dus mooi een kans om een handtekening te vragen...

Verder heb ik laatst een foto ingestuurd voor een fotowedstrijd over wind. Hier is mijn foto:

 

Een zwevende meeuw in Zeeland..

De laatste nieuwtjes uit Noord.

Het is weer een heel erg lange tijd geleden dat ik mijn laatste bericht heb gepost. Dat komt, omdat ik een soort van blogpauze/stop had. Ik heb de Eind-Cito op school gemaakt en moest me inschrijven op een nieuwe, middelbare school. Die school waar ik me had ingeschreven had jammer genoeg een loting. Maar gelukkig ben ik toch ingeloot!

Verder heb ik afgelopen weekend meegedaan aan een gitaar-concour. Dat wil zeggen: een wedstrijd voor gitaristen. En misschien heb ik het al een keer geschreven: ik speel dus gitaar. Het concour was 's ochtends in Rotterdam, dus dat was vroeg opstaan! Uiteindelijk kwamen we daar aan en moest ik na ruim een half uur voorspelen. Het ging allemaal goed, maar ik ben pas 2e jaars en veel kinderen daar waren al 3e jaars. Uiteindelijk kreeg ik van de jury 16 punten op de schaal van 25. Da's toch goed?

Verder is het eindelijk lente! Het wordt weer warm en overal worden jonge dieren geboren. Vlakbij mijn huis zijn boerderijen, dus dat wordt lammetjes kijken... Zo lief zijn ze als ze allemaal gekke sprongen maken, of gaan drinken bij hun moeder. Ik heb een paar foto's gemaakt van de dichtstbijzijnde lammetjes die mijn moeder en ik konden vinden.

Hier de Gebroeders Lam.

                             



                                  En gezellig de hele familie....

Op de rug van moeder Schaap.













Dit was het bericht dan maar weer...
Ohja! En de bloesemboom in de tuin (van de buren) staat volop in bloei! Nog even een foto hiervan:

 Taddaaaamm!